اصل مطلب
 
                       در آداب مشاوره و شيوه گفتار با بزرگان فرمايد
 
                                                                             ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
اي لبت مثل خنده ات نمكين / جان شيرين من، حسام الدين
هر مقامي فوائدي دارد / مشورت هم قواعدي دارد
خاصه چون گاه گاه و دير به دير / مشورت خواهد از تو شخص مدير
يعني آن وقتها كه سفت و قشنگ / سر شخص رئيس، خورده به سنگ
در سئوالات چندمجهولی / مانده در گل، چهارچنگولي
(مشكلي گر از اين قبيل نداشت / مشورت خواستن دليل نداشت)
سرزنش كردنش كرامت نيست / وقت سركوفت يا ملامت نيست
گر كني در مصيبتش تشريك / مي شوي بيشتر به او نزديك
ابتدا صحبت از اداره بكن / محض يادآوري، اشاره بكن
كه شما ناخداي توفانيد / اوستاد مهار بحرانيد
فتنه ها ديده ايد از اين بدتر / چه كسي از شما سرآمدتر؟
بگذارش چنين به مكر و دغل / چند تا هندوانه زير بغل
هرچه خواهي به هم بدوز و ببر / باورش مي شود، تو غصه نخور
بعد از آن هم به او بگو: «فعلاً / فرصتي مرحمت كنيد كه من
روي موضوع، خوب فكر كنم / آنچه ديدم صلاح، ذكر كنم»
                                                                            ۶ اسفند ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ۱:۱٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٢ اسفند ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب

                  در بيان آن كه «مشاورت» از مشاغل حساس و لازم و كليدی است
                                     و اين كه شنونده بايد عاقل باشد

                                                                            ابوالفضل زرويی نصرآباد

 

كس نيارد مگر به مجبوری / روز روشن، چراغ زنبوری
در ادارات ما كه گلبيزی است / مشورت نيز يك چنين چيزی است
چون مديران خبير و هشيارند / چه نيازی به مشورت دارند
ليك در چارتها، بدون نياز / جا برای مشاوران شده باز
گرچه اين امر، خواه ناخواهی / باعث خير می شود گاهی
گر رفيقی كند مراجعه دير / يا سفارش شود كسی به مدير
در همان دفتر مجاور او / لااقل می شود مشاور او
ابدا توی منصبی كه گماشت / اطلاعی اگر نداشت، نداشت
آدم مطلع، شود گستاخ / يا برای مدير، گردد شاخ
خامشی گر تواند او، بهتر / هر چه كمتر بداند او، بهتر
نظری هم اگر رساند به عرض / يا كه جدی گرفت اگر كه به فرض،
عرض او را توان گرفت نديد / خوش خوشك، می توان نوكش را چيد
تا به تدريج، كور و لال شود / حرف اگر داشت، بی خيال شود
گر مشاور شدی تو ای فرزند / تا توانی دهان خويش ببند
نكن اظهار فضل، پيش مدير / كه كند كم محلی و تحقير
گر نظر داشتی، نكن نقلش / چون خودش می رسد به آن عقلش!
                                                                                  ۴ اسفند ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ۱:٢۸ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٤ اسفند ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                             در منصب مشاورت فرمايد - حفظه الله -
                                                                         ابوالفضل زرويی نصرآباد

 
در عمل، گرچه جز محاوره نيست / منصبی خوشتر از مشاوره نيست
به تو فرضا فلان مدير ستاد / چه بسا منصب مشاوره داد
مشورت شيوه اعاظم نيست / پس وجود تو، هيچ لازم نيست
نيستی در امور دنيايی / صاحب اختيار اجرايی
پس نيايی به كار در عرصات / جز برای حضور در جلسات
رؤسا بهتر از تو آگاهند / از تو هرگز نظر نمی خواهند
نرسان جهل خويش را به ثبوت / كه تو سنگين تری به وقت سكوت
پس می آيد وجود تو، به شمار / قسمتی از فضا و اكسسوار
وقت تصميم و در عمل، روراست / چه نيازی به عز و جز شماست؟ 
چون كه تصميم نيست دست تو نيز / به چه كار آيد آن وجود عزيز؟ 
بعد يك عمر آبروداری / می شوی چرخ پنجم گاری!
                                                                                  ۳ اسفند ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٢:٠٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۳ اسفند ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                           در «دستش ده» فرمايد - حفظه الله -
 
                                                                       ابوالفضل زرويی نصرآباد
 
هست پست و مقام، خواب و خيال / اندر اين روزگار قحط رجال
اين مديران كه صاحب كلهند / به تو پست معاونت ندهند
نرسد هر كسي به حد نصاب / دارد اين پست ها حساب كتاب
بايد البته بود بايسته  / وانگهي كاردان و شايسته
با مدير آشنا، به ضرس يقين  /  اهل يك فرقه ای، مضاف بر اين
مدتی پيشتر، گرفته ژتون / 
نام فاميلی اش دهان پر كن
نيست در انتخاب آدم پاك / ابدا مدرك و سواد، ملاك
بعد سالی كه پايه اش شد سفت  / می شود دكترا براش گرفت
شصت تا دستيار خواهد داشت / به تخصص چه كار خواهد داشت
پست هاي كليدی مرسوم / هست مخصوص عده ای معلوم
بعضا اين پست ها كه مرغوب است / می شود جابه جا و دست به دست
ليكن اين پست ها، به شكل عجيب / نرسد مطلقا به غير و غريب
مثل ما را فرا نمي خوانند / چون ز ما بهتران فراوانند
آن كه رم زين رسوم نغز كند / بايد اصلا فرار مغز كند!
 
                                                                             ۱ اسفند ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٢:٢٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱ اسفند ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                               در اصل بقای ماده و انرژی گويد
 
                                                                        ابوالفضل زرويی نصرآباد
هست محكوم انقراض و زوال / هرچه جز ذات قادر متعال
همچنين معتقد، گروه زياد / به بقای انرژی اند و مواد
زين جهت، قائلند اهل علوم / كه انرژی نمي شود معدوم
بلكه چون سوخت يا كه رفت هدر / خود مبدل شود به نوع دگر
اصل ديگر در اين ديار و نظام / هست اصل بقای پست و مقام
في المثل گر يكی مدير شود / يا كه يك دوره ای وزير شود
نشود زان سپس سرآسيمه / چون كه باشد مقام او بيمه
چه بسا يك مدير اجرايی / شده اخراج و با توانائی،
گرچمن بوده است، گل شده است / صبح فردا، مديركل شده است!
خود به يك جو نرفته گر آبش / يا اگر خورده است زيرابش
طفلكی كرده است استعفا / شده وردست يك تن از وزرا
بعد از آن يا خودش وزير شده / يا فلان سازمان، مدير شده
شده برحسب ميل، يا مقدار / ضابط و شهردار و استاندار
سيصد و شصت جا مؤسس شد / يا اقلاً وكيل مجلس شد
مي شود، گر كند ز ياران قهر / عضو شوراي روستا يا شهر
گر نشد بعد از آن مدير و رئيس / مي كند روزنامه ای تأسيس
تا بگويد كه: راه، سد شده است / اي خدا، مملكت چه بد شده است!
می شود غالباً به اين ترفند / دست او باز هم به جايی بند
                              ***
پسرم، خير اگر كه در سمت است / در مديريت و معاونت است
                                                                                     ۳۰ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ۱:٤۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱ اسفند ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                             در بيان «آرد نماند» و در مصيبت اجاره نشيني فرمايد
 
                                                                                 ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، جمع كن كه طبق روال / چشم بر هم زديم و شد سر سال
آمد از نو، عزاگرفتن ها / هي به دنبال خانه رفتن ها
از فلان دره تا بلندي ها / جست وجو در نيازمندي ها
شرح دادن، مدام و راه به راه / هي به اين شخص و هي به آن بنگاه
ماتم قبض و فيش، از يك سو / مشكل پول پيش، از يك سو
گفتن از خويش و خواه ناخواهی / طعن و تحقير مرد بنگاهي
گيرم اين روزها فرار كنم / ماه اسفند را چه كار كنم؟
روي انگشت پاي من، امروز / تاول از سال پيش، مانده هنوز
نه مرا مايه تا كنم تمديد / نه شرايط براي پيش خريد
نه مرا بخت و فال، تا پرشی / ببرم خانه، توي قرعه كشي
چاره اي نيست، غير لنگيدن / كارتن، روي كارتن چيدن
باز هم دوره فشار و تكان / باز هم مشكلات نقل مكان
باز هم خانه هاي كم متراژ / جنب شوفاژخانه يا گاراژ
خانه هاي قناس ناهنجار / خانه هاي كلنگي و نم دار
خانه هايي كه دل، ملول كنند / - تازه آن هم اگر قبول كنند -
بعد عمري اميد و دلتنگی / اين هم از مزد كار فرهنگي!
 
                                                                            ۲۹ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ۱:٢٦ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٩ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                     در پنهان كردن شغل و مقام از مردم روزگار و دلايل آن فرمايد
 
                                                                    ابوالفضل زرويي نصرآباد
گر زد و روزگاري اي فرزند / به تو حكم معاونت دادند
شغل خود را بكوش تا آسان / نكني پيش اين و آن عنوان
جز به معدودي از فك و فاميل / شغل خود را مگو، به چند دليل
اولا روزگار، ناجور است / عده اي چشم و چارشان كور است
محو و پوشيده باش از نظرات / نظرت مي زنند، اين حضرات
ثانيا عده اي گرفتارند / قرض دارند يا بدهكارند
علم، پيدا ز منصبت چو كنند / طلب پول دستي از تو كنند
ثالثا هست هر كسي، ناچار / يا خودش يا برادرش بيكار
متوقع شود به او، باری / بدهي شغل آب و نان داري
رابعاً، آن كسي كه دشمن توست / واي اگر باخبر شود، زين پست
گويد: اين رفت تا رئيس شود / قسمتش بود كاسه ليس شود
يا: فلاني، شرف به مزد شده / رفته آن جا، شريك دزد شده
تا كه در دزدي تو شك نشود / عضو حساس او خنك نشود
شرح اين نكته نيز، بي ضرر است / عضو حساس دشمنان، جگر است!
خامساً شصت علت ديگر / سادساً، سابعاً، الي آخر!
پسرم مردمي كه مرموزند / بيشتر نيكبخت و بهروزند

                                                                                        ۲۷ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ۳:٢٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                             در بازگشت به شغل معاونت و معناي آن فرمايد
                                                                            
                                                                             ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
شده در روزگار نقض غرض / معني برخي از لغات، عوض
بود قبلاً اداره، جاي تلاش / مزد، يعني كفاف وجه معاش
يا معاون، قديمتر، آن بود / كه مددكار و يار انسان بود
شده معناي تازه اش، امروز / شاخ و سربار و قوز بالاقوز
آن معاون عزيز و دلخواه است / كه وجودش ثقيل و جانكاه است
سخت گير و نساز و سنگ انداز / ناشي و بي سواد و روده دراز
از همان ها كه هي نسنجيده / كارها را كنند پيچيده
دو- سه ميليون دهند تا مثلاً / صرفه جويي شود هزار تومن
نام حق مي برند تا باری / نرسد حق به هيچ حق داري
آن معاون كه اهل كار بود / لنگ و مفلوك و خوار و زار بود
يا اگر اهل بورژوازي نيست / وقت تقسيم سهم، بازي نيست
يا كه طفلك ز غصه مي ميرد / هيچ كس جدي اش نمي گيرد!
                                                                            ۲۶ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ۳:۱٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب

 در بد عهدي سپهر غدار و ناسازگاري روزگار نابكار و انرژی هسته اي  كه حق  مسلم ماست و در باب هولوكاست و غير آن فرمايد:

                                                                                 ابوالفضل زرويی نصرآباد


عالم از اتفاق، حامله است / پسرم، زندگي معامله است
در فروش و خريد، شر ديدم / من كه از هر دو سو، ضرر ديدم
نيست ديگر خيال آدم، تخت / شده تشخيص حق و باطل، سخت
گوييا واجب است و اجباری / حقه بازي، كلاهبرداري
نيست پيدا كه چيست اوج و حضيض / كه جهان، در هم است و ضد و نقيض
يك طرف، كوفتن به سندان مشت / يك طرف دشمنان ريز و درشت
بازي حزب و دسته اي، يك سو / بحث نيروي هسته اي، يك سو
اين طرف، انحراف و لرزشها / آن طرف، انحطاط ارزشها
مي كند آن يك از زياده روی / هتك حرمت به ساحت نبوي(ص)
وان يكي، ظاهراً به نام رسول(ص) / مي كند كارهاي نامعقول
اين يكي گفته است بي كم و كاست / كه دروغ است قصه «هولوكاست»
ديگري مي گزد به دندان، دست: / توي «فهرست شيندلر» اين هست
كه فلان جا به دست مأموره / پدر بنده سوخت در كوره
هم گواهي دهد برادر من / كه پدرسوخته است، همسر من!
 

مرحوم ايرج فرمايد _ رحمه الله...-

«آب حيات است، پدرسوخته / حبّ نبات است، پدرسوخته
با همه ناراستي و بد دلی / خوش حركات است، پدرسوخته...»

                                ***
پسرم، بهتر است اگر مرديم / به سر بحث خويش برگرديم

                                                                         ۲۵ بهمن ۱۳۸۴

  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ۱٢:٤٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٥ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
              در اهميت نصيحت و لزوم دل دادن به فرزند به آن فرمايد
                                                                                    
 
                                                                                ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
چانه ام تازه گرم شد همچين / در نرو، گوش كن حسام الدين
دست از اين قورباغگي بردار / بازي و ورجه ورجه هم شد كار؟
به كه تجديد ارتباط كنيم / بنشين با هم اختلاط كنيم
ننشين پاي كارتون، پسرم / من كه از كارتون قشنگترم!
من نه حرف جفنگ خواهم زد / حرفهاي قشنگ خواهم زد
وقت را جاي اين كه حيف كني / صحبتي مي كنم كه كيف كني
هر كسي كار داشت، رد كردم / اين همه كاهگل لگد كردم
مي كند خنده، هر كه رد مي شه / گر تو هم نشنوي كه... بد مي شه
من كه بي مال و ثروتم، روراست / ارثت از من، همين نصيحت هاست
ارث بابا كه اين نواله بود / عينهو آش كشك خاله بود
فارغ از ملك و مال و دولت و جاه / بنده قابوسم و تو گيلانشاه
بنده با هر طبيب گفتم درد / جاي درمان، مرا نصيحت كرد
ور كشيدم ز بي كسي فرياد / جز نصيحت، كسي به بنده نداد
از ابوحفص سغدي و نيما / تا فلان مجري صدا _ سيما
عاقبت در رگم به ناچاري / شد نصيحت به جاي خون، جاري
مثل ويروس، حاليا پندم / منتقل مي شود به فرزندم
 
                                                                         ۲۴ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ۱٢:۳٤ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٥ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                                       در تفكيك حقوق فرمايد
                                                                   ابوالفضل زرويي نصرآباد
جان بابا، مدير اگرچه سر است / از معاون كجا عزيزتر است؟
گر مدير تو اهل حال بود / هرچه كردي تو، بي خيال بود
نم نمك با كمي خريد و فروخت / مي شود زين نمد كلاهي دوخت
گر زني حق اين و آن را دست / خوردني نيست حق بالادست
اكتفا كن، ولو به نان و پنير /  اصلاً نزن به حق مدير
بر حريفان بخند چون پسته /  خود را ببند آهسته
همچنين با ورود در بازار / توان شد شريك پيمانكار
به تو خواهد رسيد فايده ها / بري دست در مزايده ها
ور نداري هنر، هم از آغاز / حقوق بخور-نمير، بساز
چون كه قانع به دستمزد شدن / ر از آفتابه دزد شدن
اكتفا كن به كفش و رخت خودت / نكوبي لگد به بخت خودت
شيوه را مثل كار با مته /  ياد بايد گرفت البته
                                                                               ۶ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:۳۸ ‎ب.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                               در «آپ تو ديت» فرمايد- حفظه الله
 
                                                                        ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، در معاونت، بايد / «آپ تو ديت» بود و «روز آمد»
بايد اول بدون سوخت و سوز / باخبر باشي از وقايع روز
به رئيس ات نگر به اين نيت / كه به چي مي دهد اهميت
هرچه را دارد او علاقه به آن / بيشتر در همان زمينه بخوان
از فلان «ميس» يا فلان «مستر» / تا به تركيب تيم منچستر
اند اندك تو با همين تدبير / مي شوي مرجع جناب مدير
با دو صد كبر و با دو نخوت و فيس / مي شوي دمخور جناب رئيس
مي شوي صبح و عصر و وقت ناهار / هي مرتب به دفترش احضار
وقت صحبت، بكن به حد وفور / انگليسي براي او بلغور
- حرف لاتين اگر كه پيش نبرد / عربي هم به درد خواهد خورد -
مي كنند استفاده، اهل تمييز / اصطلاحات فلسفي، يك ريز
كلمات «قلنبه» در گفتار / دو سه تا محض احتياط بيار
نكن اظهار فضل، جان پدر / كه شود حضرت رئيس، پكر
في المثل، هي بگو: «شما ماهيد / خودتان از قضيه آگاهيد»
يا بگو: «واقفيد اگرچه از آن، / محض يادآوري است، اين سخنان»
يا كه: «من از شما گرفتم ياد / درس پس دادن است اين، استاد!»
با همين حرف بي ستون و اساس / مي كند غبغب رئيس آماس
كه: «بسا تخم ها گذاشته ام  / كه خودم هم خبر نداشته ام»
يا: «چه شاگرد خوب و دانايی / چه سري، چه دمي، عجب پايي»
محض ترميم اعتبار خودش / مي نشاند تو را كنار خودش
چه بسا با خودش، تو را سرتير / ببرد دفتر جناب وزير
كند از هوش و دانش ات تعريف / بعد از آن، سور و سات توست رديف
                                                                                         ۵ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:۳٦ ‎ب.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                        در لزوم خوش اخلاقي معاون با زيردستان فرمايد
 
                                                                                ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، سعي كن كه از بنياد / نشود روي كارمند، زياد
فارغ از صلح و جنگ و دعواشان / ننشين پاي درد دل هاشان
به سئوالات شان جواب نده / گر كه وارد شوند، در نزده
همه را يك به يك نشانه بگير / بي خودي از همه بهانه بگير
تا نبينند لطمه از خطرت / هي مي آيند دور بال و پرت
نامه  بنويس و باش در نامه / هي طلبكار طرح و برنامه
نرود تا تويي مشار و معين / آب خوش از گلوي شان پايين
مي كند «هي بيار و هي بنويس» / دهن كارمند را سرويس
رحم، اصلا نكن به خرد و كلان / تا بترسند از تو، مثل «فلان»!
با درايت، بدون درگيری / از همه، زهرچشم مي گيري
از معاون به هر كه شكوه برند / نشود دست شان به جايي بند
چون مديرت، به وقت دادرسی / نفروشد تو را به حرف كسي
وانگهي، مي توان كه در آورد / پدر هر كه را شكايت كرد
يا تواني به وقت ديگرشان / بكني پوست، كم كم از سرشان!
                                                                              ۴ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:۳۳ ‎ب.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                                   در آداب ابتدايي معاونت فرمايد
 
                                                                            ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، با رئيس، همدل باش / خلف صدق ماكياول باش
آن كه شايسته معاونت است / غالباً با رئيس، هم جهت است
هر مديري كه غفلت از اين كرد / مار در آستين خود پرورد
گر صداها درآيد از اوباش / تو طرفدار تك صدايي باش
به زبان تلخ ها، جواز نده / به كسي حق اعتراض نده
از رئيس،  انتقاد، نيست درست / چون كه بعد از رئيس نوبت توست
ابداً رو نده، كه اهل قلم / روي شان باز مي شود كم كم
نگذار اين كسان كه علافند / آسمان را به ريسمان بافند
گر نشد اخم و دلخوري مقبول / بخر اصحاب نقد را با پول
منتقد را كه صيد توست، بگير / پيش كش كن به پيشگاه رئيس
سركشان مي شوند دست آموز / مي شوي يك معاون دلسوز
 
                                                                             ۳ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:۳۱ ‎ب.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب

                           در باب معاونت و مزاياي مترتب بر آن فرمايد
                                                                             ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، با خوشي مقارن باش / گر رياست نشد، معاون باش
جات اگر سفت باشد و محكم / از رياست، ندارد اصلاً كم
گر بجنبي، مدير تازه تو / نخورد آب، بي اجازه تو
بهر بعضي معاونان، دربست / رؤسا بوده اند، آلت دست
مي شوي بي خيال رشد و ركود / چون تو مسئول آن نخواهي بود
كس نبيند رئيس را، كه نخست / سروكار مراجعان با توست
هريكي، عرض مي كند هردم: / «بله قربان» ، «فدايتان گردم»
مي رسد ناز و نعمت از همه سو / - آن قدر حال مي دهد كه نگو-
وقت انجام كارهاي خطير / نيستي زير ذره بين، چو مدير
چون مي افتد به محض رفتن او / همه تقصيرها به گردن او
عاقبت، بر رئيس مي بندند / تهمت رشوه خواري و زد و بند
هرچه بد بوده، كار او بوده / تو بمان بي خيال و آسوده
نكن افراط و التقات، پسر / شرط عقل است، احتياط، پسر
نشود با رئيس، دعواتان / چون گره خورده منفعت هاتان
به تو داد آبرو، تو در پاداش / يك كمي فكر آبرويش باش
با دو خط حكم عزل بي مايه / مي شوي كارمند دون پايه
 
                                                                                   ۲ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٢٧ ‎ب.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                                 در شرح «رسد آدمي به جايي»
                          و واگذاري حق انتخاب به فرزند دلبند فرمايد
                                                                            ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، گاه مي شود كه بشر / مي رود از فرشته بالاتر
همچنين، مي شود كه از انسان / به خدا شكوه مي برد شيطان
از خدا، گر نباشد اصلاً ترس / آدمي، مي دهد به شيطان، درس
گر به قدرت رسد، چنان و چنين / كارها مي كند بيا و ببين
من نديدم به وقت ظلم و ستم / از خدا بي خبرتر از آدم
با طرب، خانه مي كند خناس / خاصه در سينه خدانشناس
خواب قدرت كه خواب خرگوشي است / اولين مشكلش، فراموشي است
آن سؤال و صراط و آن سر پل / رود از ياد آدمي، بالكل
وضع ديروز و بخت خاموشش / همچنين مي شود فراموشش
نكند اعتنا به كس، جايی / غافل از اين كه هست فردايي
به كسان، لطف او شود شامل / شود از ياد بي كسان، غافل
نكند وقت طرح لايحه ای / يادي از رفته اي، به فاتحه اي
دل آدم كه سرد و سخت شود / ديگر آدم، سياه بخت شود
در نهايت، سلوك و سيري نيست / پشت آدم، دعاي خيري نيست
آن رياست كه خير از آن پر زد / به خدا يك قران نمي ارزد
پيش ما، نام نيك و نان و تره / خوشتر از لعنت و كباب بره
پس حساب و كتاب، با خود تو ‌/ 
پسرم، انتخاب، با خود تو
                                                                              ۱ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٢٥ ‎ب.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                                  در شرح «يك بام و دو هوا» فرمايد
                                                                            ابوالفضل زرويي نصرآباد
اي خدا، اي بزرگ بي همتا / اين دل پاك را نگير از ما
اين تنعم براي من كافي است / كه برون و درون بنده يكي است
پسرم، اي بسا به كسب سمت / از توگردد دريغ، اين نعمت
ور نخواهي، به نحو جوراجور / تو به اين كار، مي شوي مجبور
بعضاً از اين و آن شنيده شده / يا بسا بوده است و ديده شده
كه مديري به عشوه يا ترفند / شده سرمايه  دار و دولتمند
با كمي چشم پوشي از قانون / برده نزديك چند صد ميليون
با پس انداز كارمند فقير / كرده ويلاي خويش را تعمير
بعد از آن، دم به انتقاد زده / بر سر كارمند، داد زده
كه چرا با مداد بيت المال / روي كاغذ كشيده عكس بلال
آبرو برده از فقير كذا / كه چرا از اداره برده غذا
يا چرا كرده اشتباه لپی / يا چرا بي جهت گرفته كپي
بعد ابلاغ صرفه جويي ها / كارمند است و بازجويي ها
واي اگر دل شكسته اي، گاهی / كشد از دل شكستگي، آهي
پسرم، آبروي خلق، نريز / بكن از آه بي كسان، پرهيز
 
                                                                             ۲۸ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٢٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                                   در حفظ ظاهر و عقل معاش فرمايد
                                                                            ابوالفضل زرويي نصرآباد
در مديريت اي پسر، مي كوش / كه نيفتي به عجز و جوش و خروش
گر تو باشي شريف و وارسته / دهن عيبجو شود بسته
اين كه آلوده اي تو يا طاهر / داوري مي كنند از ظاهر
مي شوي متهم به دزدي و ننگ / گر بپوشي لباس شيك و قشنگ
كه خريدي تو از كجا؟ با چي؟ / كت و شلوار و كفش ورساچي
گفت و گو پشت آن مدير، پره / كه لباسش كريستين ديوره
نزني عطر و ادكلن هم جز / عطر گل يا نهايتا تي رز
شرط زهد است، همچون سجاده / كت و شلوار از مد افتاده
جاي اين كارهاي موجب شك / باغ و ويلا بساز در شمشك
پول را بايد آدمي ببرد / دفتر و خانه در دبي بخرد
كيف دارد كه پول در سوئيس / باشد و خانه تو در پاريس
اي بسا پاره پوش بد منظر / كه طلب دارد از امير قطر
وي بسا شيك پوش خوش دك و پز / كه مرتب مي آورد هي بز
مي شود باعث بلا، اين هم / مدل و نام و شكل ماشين هم
گرچه ماشين خدمتي، لگن است / مانع نيش و طعن مرد و زن است
بر تويوتاي خود سوار نشو / اي پسر، با لگن بيا و برو
تازه اين طور، بيمه خواهي بود / بي خيال جريمه خواهي بود
مي شوند از تو مرد و زن ممنون / چشم شان هم نمي زند بيرون!
                                                                                   ۲۷ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٢٠ ‎ب.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                                 در بخت و اقبال و علم مديريت فرمايد
                                                                          ابوالفضل زرويي نصرآباد
اولين شرط نفي گمراهي /  دانش است و سواد و آگاهي
هر مديري كه در جهان باشد / بايد آگاه و كاردان باشد
ندهد هوشمند با تدبير / «به فرومايه، كارهاي خطير»
شرط احراز پست و جاه و جلال / نيست تنها سواد و علم و كمال
آنچه البته از مهمات است / بخت و اقبال و ارتباطات است
اي بسا دكتراي در فيزيك / شده صندوقدار در بوتيك
وي بسا كم سواد ناآگاه / شد رئيس فلان پژوهشگاه
ثانيا هيچ كس به آن مفهوم / نشود جامع تمام علوم
ليك در اين ولايت اي فرزند / همه در هر زمينه استادند
چه بسا يك عزيز شيميدان / بوده معمار در فلان استان
شده بعداً رئيس دهداري / بعد از آن هم مدير بهداري
بعد از آن، با فشار تشكيلات / عضو هيات مديره شيلات
پس از آن، طبق حكم در نامه / رفته در سازمان برنامه
بعداً از سازمان كه بيرون رفت / سردرآورده از وزارت نفت...
جان بابا، توهم در اين عالم / تا تواني، نگو نمي دانم
گيرم اصلا بدون تدبيري / كه مهم نيست، ياد مي گيری
 
                                                                             ۲۶ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:۱٧ ‎ب.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                                 در «استعفا» و مقدمات آن فرمايد
 
                                                                         ابوالفضل زرويي نصرآباد
در فريب مدير بالا دست / پسرم، راه ديگري هم هست
گرچه اين شيوه پسنديده / يك كمي مشكل است و پيچيده
شيوه اي آزموده است و شگرف / كه عملكرد آن، ندارد حرف
گر شوي آشنا به راز فنون / مي شود حرمت تو روزافزون
پسرم، ابتدا به صد دستان / دل ببر كم كم از فرادستان
رؤسا را به عشوه شاد بكن / در عمل، جلب اعتماد بكن
چون كه دارند جملگي دل پر / از مديران دزد تنها خور
بايد البته نان بري نكنی / ملتفت باش تك خوري نكني
تا كه ثابت شود به وقت حساب / كه سرت هست تو حساب و كتاب
بعداز آن بر تو اعتماد كنند / از تو با احترام ياد كنند
گر صبوري كني، تو با اين شرح / مي شوي خرده خرده مجري طرح
بخت هم با تو يار خواهد شد / بعد، بار تو بار خواهد شد
مي كني سركشي به كار همه / مي شوي صاحب اختيار همه
صاحب اعتبار و حرمت و ارج / همچنين در اداره، مادرخرج
رؤسا بعد از آن اسير تواند / چون كه ديگر حقوقگير تواند
پيش تو مي كنند گردن كج / مي شود بي تو، آن اداره، فلج
تو ولي هي رجز بخوان و كری / هي بيا ناز و عشوه شتري
بعد هم ناگهان و بي معنا / بكن از كار خويش، استعفا!
پسرم، اصلا اشتباه نكن / وحشت از ترك جايگاه نكن
غمض عين از سوابقت نكنند / با تقاضا موافقت نكنند
روز ديگر به جاي سابق خويش / مي روي با حقوق بيش از پيش!
                                                                                  ۲۵ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:۱٥ ‎ب.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
         در نازكردن با فرادستان و شكار ايشان به شيوه «اسپايدرمن» گويد - حفظه الله -
 
                                                                       ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، اين كه هست، كافي نيست / ناز با زيردست، كافي نيست
بايد البته پا دراز كنی / با فرادست نيز، ناز كني
آدم كار كشته، بي اسباب / نزند تند و بي گدار، به آب
بايد اول به شيوه هاي رسا / جا كني باز، در دل روسا
تا كه شاد از رسيدن تو شوند / يا كه معتاد ديدن تو شوند
حرف شيرين و هديه هاي ظريف / مي كند ارتباط را تلطيف
مثل «اسپايدرمن» از اطراف / هي به دور رييس، تار بباف
بايد استاد اين متد بشوی / تا رييس رييس خود بشوي
بعد، وقتي كه شد طرف ناكار / پشت هم در بيار ادا، اطوار
هي بگو: «اين حقير بي مقدار / به خدا خسته ام از اين همه كار
چتر وقت تگرگ تان بشوم / من خودم پيش مرگ تان بشوم
چه كنم، اهل خانه روسيهند / زن و فرزند بنده بي گنهند
بس كه درگير كار سنگينم / بچه خويش را نمي بينم...»
با همين حرف ها، رييس عزيز / تا تو را منصرف كند ز گريز
بدهد زود، حق بوق تو را / دوبرابر كند، حقوق تو را
                                                                  ۲۴ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٦:٢٤ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                          در آداب منت گذاري بر زيردستان فرمايد
                                                                      ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، هست در مديريت / قدرت و احترام و حيثيت
اعتبار و مقام و شأن و كمال / عزت و نام و نان و جاه و جلال
آنچه خوش در مذاق مي افتد / گاه گاه اتفاق مي افتد
آدم اظهار ذوق و شوق كند / بعد ابلاغ حكم، ذوق كند
كه دگر در اداره، كاره شده / يا رئيس فلان اداره شده
پسرم، شادباش و كتمان كن / شادي ات را ز خلق، پنهان كن
ندهد شادي تو را، دندان / به فرادست و زير دست، نشان
تا نگويند: «اين مدير جديد / تازه كار است يا نديدبديد»
اين چنين وانمود كن كه به چوب / كرده  اندت به اين سمت منصوب
جبر و تهديد كرده اند تو را / بعد، تبعيد كرده اند تو را
يا بگو: «توي اين پريشاني / من شدم گوسفند قرباني
كشته بنده مي شود پشته / حس تكليف بنده را كشته»
تا شود خالصانه باورشان / كه تو منت گذاشتي سرشان
به تو با التماس يا تحميل / داده اند اين خرابه را تحويل
با همين زيركي، از اول كار / مي شوي بر خر مراد، سوار
مي شناسند، امتياز تو را / همگي مي خرند ناز تو را
                                                                         ۲۰ دی ۱۳۸۴

  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٦:٢٢ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                  در عذر تقصير و پوزش از غيبت دوروزه فرمايد
 
                                                                  ابوالفضل زرويي نصرآباد
چه به هم ريخت، كاسه كوزه من / در همين غيبت دوروزه من
نم نمك جزو ضايعات شدم / نقطه ثقل شايعات شدم
عده اي گفته اند: «بي ترديد / چشمه ذوق طفلكي خشكيد
يا نوكش را يواشكي چيدند / كله اش را به طاق كوبيدند»
گفته آن ديگري، بدون دليل: / «به خدا، رفته اين به اسراييل!»
كرده شيمون پرز به او تلفن / رفته تشييع آريل شارون!
ديگري گفته است:« نشنيدم / بلكه با چشمهاي خود ديدم
كه زرويي ز فرط استيصال / مي فروشد كنار كوچه بلال»
آن يكي، شنبه شب تلكس زده / كه شنيديم قرص اكس زده
جمعه شب، رد شد از شكاف ازن / هست الان حوالي پلوتون !
عده اي با جفا و كين توزی / عده اي هم ز روي دلسوزي
حرفها گفته اند پشت سرم / كه خود بنده نيز بي خبرم
آدم از شايعه به هر نيت / مي شود واجد اهميت
صاحب احترام خواهد شد / شهره خاص و عام خواهد شد
غير بعضي كه سخت و سنگين اند / برخي از شايعات، شيرين اند
مثلاً اين كه:«آن مدير خدوم / شده از حق عادي اش محروم»
يا: «فلان شخص روزنامه نگار / شده هفتاد و پنج بار احضار»
يا: «سخنران زبده چك خورده / وسط حرف حق، كتك خورده»
[اين خبرها كه چون نبات بود / كاش در حد شايعات بود]
با همين شايعات جور واجور / آدم البته مي شود مشهور
                                  ***
باز هم عرض احترام و سلام / به تو خواننده عزيز و گرام
بابت انقطاع كوتاهم / از شما بنده عذر مي خواهم
به اميد خدا، به شرط بقا / مي رسم خدمت شما، فردا
 
                                                                        ۱۹ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٦:۱٦ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                              در كسب عوايد نامشروع فرمايد
                                                                      ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، اي بسا مدير شريف / رفته دنبال پول، پول كثيف
لنگ كمبود دستمزد شده / طفلكي آفتابه دزد شده
از يكي بي نوا، به صد خم و چم / زيرميزي گرفته، آن هم كم
برده ماشين سازمان و عجول / به مسافركشي شده مشغول
يا كمي ناخنك زده، مثلاً:... / نه، ولش كن، نمونه اش خود من
چه بسا رفته ام ز دفتر كش / چسب و سربرگ و سوزن و خط كش
فكر كردم كه بار من، شد بار / با همين چار- پنج تا خودكار
مي روم خانه مي خرم «جردن» / با دو تا دستگاه منگنه زن
زين همه گل كه بنده كاشته ام / دو قران عايدي نداشته ام
نشوي زين طريقه صاحب مال / دَله دزدي است نام اين اعمال
رشوه اصلاً نگير هم، پسرم / گر گرفتي، نگير كم، پسرم
از كسي پول كم به عشوه نبر / بي خودي آبروي رشوه نبر
گر بيايد، نماند اندر مشت / مطمئناً به غير پول درشت
به چه كار آيدت ز گل، يك پر / كل گلخانه را بگير و ببر
حركت كن، نگو كه مي افتم / «من نصيحت به جاي خود گفتم»
 
                                                                          ۱۵ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٦:۱٠ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                    در اظهار خاكساري و عرض تمني به بخش فني گويد
                                                                      ابوالفضل زرويي نصرآباد
يك سلام قشنگ و گرم و تميز / به شما اي حروفچين عزيز
اي كه با توست، روز و شب دمخور / كيس و كيبورد و موس و مانيتور
مي كند مخچه تو را تيليت / دگمه «آلت، كنترل، ديليت»
بي شما، شعر بنده، بي ترديد / نشود منتقل به صفحه كليد
گر تو با شعر بنده باشي لج / مي شود شعر من كج و معوج
لج و بي التفاتي سركار / مي كند بنده را به كل، ناكار
مي خورد وزن شعر من بر هم  / متهم مي شوم به ضعف قلم
مي شوم شرمسار معتقدان / مي روم زير تيغ منتقدان
يا نماند به جرم اوراقي / آبرويي براي من باقي
دوست دارم كه اهل فن باشي / يك كمي هم به فكر من باشي
اختيارات را به مشت بگير / يك كمي فونت را درشت بگير
(از ده و هشت،  بيش هم داريم / فونت هفتاد و شيش هم داريم!)
بين ابيات اگر گشاد شود / حق تحرير من زياد شود
شعر من _ آگهي كه كم بشود _ / مي شود نصف صفحه هم بشود
(شيوه كار را كه مستند است / صفحه آراي محترم بلد است!)
وانگهي اي نمونه خوان عزيز / اي نگاهت دقيق و نافذ و تيز
آمد و يك غلط به دفتر رفت / از نگاه حروفچين در رفت
مي شود پيچ شعر مخلص، شل / مي رود آبروي من بالكل
با كمي مكث و پاره پاره بخوان / مطلب بنده را دوباره بخوان
گر چه من نيستم كنار شما / واقفم از فشار كار شما
تن تان پرنشاط و با قوت / مخلص يك به يك، خدا قوت!
                                                                         ۱۴ دی ۱۳۸۴

  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٦:٠٦ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                                  در لوازم جانبي رياست فرمايد
                                                                 ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
اين رياست كه كارپردازي است / نود و هشت درصدش بازي است
بوده است از زمانه هرمز/ يك كمش كار و باقي اش دك و پز
واي اگر در مديريت كردن / عاجزي از ادا در آوردن
چون مهم است توي اين حرفه / منش و حالت و ادا و افه
نتوان بي ادا اصول، نشست / در دل زير دست و بالا دست
بي ادا، هستي اي پسر، ناشي / هر قدر هم كه كاردان باشي
آن مديري كه مقتدر باشد / توي هر چيز، منحصر باشد
از غذا خوردن و صداي قدم / تا لباس و كلاه و رنگ قلم
شيوه «اُرد» پشت هم دادن / شيوه پشت ميز لم دادن
گر تو در سلك سروران باشی / نكند مثل ديگران باشي؟
شايد اصلاً خودت نمي دانی / كه تو الگوي كارمنداني
اسوه باشد مدير و بي ترديد / مي كنند از تو ديگران تقليد
اين چنين وانمود كن _ گذري _ / كه تو از پشت پرده باخبري
گرچه البته مستقل هستي، / به مقامات، متصل هستي
به به از شايعات پر روغن / تو خودت هم بزن به آن دامن
با همين شايعات رندانه / مي شوي قهرمان افسانه!
                                                                        ۱۳ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٦:٠۱ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                        در محاسن و معايب منشي فرمايد
                                                                ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، در مراودات مدير/ نقش منشي، اساسي است و خطير
منشي ات گوشواره تو بود / ويترين اداره تو بود
ويژگي هاي منحصر دارد / دم در، نقش فيلتر دارد
منشي از حالت نگاه رييس / از سر صبح، مي دهد تشخيص
كه جناب رييس، شنگول است / يا بداخلاق، طبق معمول است
به كسي، بي كه هيچ بر بخورد / مي تواند به پنبه سر ببرد
گربگويي: «شب است» گويد: «آه / آري، اين هم ستاره، اين هم ماه!»
مي كند هرچه داشت، صرف رئيس / نزند حرف، روي حرف رئيس
نشنوي وقت خواب و وقت عمل / داد و فريادش از اتاق بغل
نكند هرگز از نجابت اصل / تلفن هاي بي خودي را وصل
پاي اغيار اگر كه وا گردد / دفترت كاروانسرا گردد
منشي ات گر دهد به مردم رو / هركس و ناكسي مي آيد تو
چاك چرت تو پاره خواهد ماند / جدولت نيمه كاره خواهد ماند
بهر آن كس كه حيثيت دارد / جنس منشي اهميت دارد
گيرم آيينه ايد و پاك و مصون / منشي ات «رابعه» ، خودت «ذوالنون»
وقتي آن بدزبان توهم كرد / چه توان با زبان مردم كرد؟
گر به شيرين و نرگس و ليلا / همسرت شك كند، كه واويلا!
مي شود در نجابتت ترديد / بعد از آن، روز خوش نخواهي ديد
من كه گويم بگير، تلويحا / منشي پيرمرد، ترجيحا
زشت و بدخلق و بد ادا، بهتر / ناخوش آواز و بدصدا، بهتر
تا تو با يك چنين كسي طرفی / نخورد بر تو انگ بي شرفي
منشي خوب، كيمياست، پسر / چون جواهر، گرانبهاست، پسر
                                                                         ۱۲ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٥٥ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                        در صله رحم و ميثاق با خويشاوندان گويد
                                                                     ابوالفضل زرويي نصرآباد
وقت تقسيم كار، جان پدر / فك و فاميل را ز ياد نَبَر
آن گروهي كه بيخ ريش تواَند / فك و فاميل و قوم و خويش تواَند
بعد قرني، پلو به ديس شده / بين ما يك نفر «رئيس» شده
اين جماعت كه فاقد سمتند / همه چشم انتظار مرحمتند
بين ما، كج خيال و ناتو نيست / يك نفر، زير كار درَ رو نيست
همگي عاشقان خدمت و پُست / همگي مرد كار و كاردرست
جز به منظور ياري و خدمت / نكند هيچ يك قبول سمت
چه شباهت ميان اين همه خويش / با به جا ماندگان دوره پيش؟
مانده از آن كه بوده است مدير / عده اي قالتاق گردنه گير
عده اي نابكار دزد و دَله / همه دنبال كسب پول و پَله
هيچ يك معتقد به كيش تو نيست / يك نفر مثل قوم و خويش تو نيست
عرصه را خوب پاكسازي كن / بنشين بعد «خاله بازي» كن!
                                                                           ۱۱ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٥٠ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٤۸ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                          در تشخيص و عمل به تكليف فرمايد
                                                                   ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسر در نرو، حواست نيست / لذتي خوشتر از رياست نيست
تو نداني چه خوب و روح  افزاست / كه برايت شوند هي خم و راست
از تو فرمانبرند و ترسنده / منشي و كارمند و راننده
با درود و تملق و تعظيم / مي شود عقده هاي تو ترميم
مي تواني به كينه، مثل شتر / نان يك عده را كني آجر
رزق ايشان حواله گشته به تو / داري البته اختيار «وتو»
به يكي- گرتو افتخاردهي- / مي تواني اضافه كار دهي
وان يكي را به وقت يبس مزاج / مي توان بي دليل، كرد اخراج
وقت هندل زدن، بكش ساسات / تا نگردي دچار احساسات
فكر انصاف و اين قبيل نباش / درپي مدرك و دليل نباش
همه گويند، اگر كني غلبه: / «چه مديري! چه قدر باجذبه!»
همه تصميم توست، خوب و درست / چون كه «تشخيص» مصلحت با توست
گر كه «تشخيص» ، كهنه شد رنگش / «حس تكليف» هم بزن تنگش
با همين شيوه حساب و كتاب / همگي از تو مي برند حساب
مي برندت به رتبه اي والا / مي روي پله پله، هي بالا!
                                                                         ۱۰ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٤٦ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                             در «آپ تو ديت» فرمايد- حفظه الله
 
                                                                    ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، در معاونت، بايد / «آپ تو ديت» بود و «روز آمد»
بايد اول بدون سوخت و سوز / باخبر باشي از وقايع روز
به رئيس ات نگر به اين نيت / كه به چي مي دهد اهميت
هرچه را دارد او علاقه به آن / بيشتر در همان زمينه بخوان
از فلان «ميس» يا فلان «مستر» / تا به تركيب تيم منچستر
اند اندك تو با همين تدبير / مي شوي مرجع جناب مدير
با دو صد كبر و با دو نخوت و فيس / مي شوي دمخور جناب رئيس
مي شوي صبح و عصر و وقت ناهار / هي مرتب به دفترش احضار
وقت صحبت، بكن به حد وفور / انگليسي براي او بلغور
- حرف لاتين اگر كه پيش نبرد / عربي هم به درد خواهد خورد _
مي كنند استفاده، اهل تمييز / اصطلاحات فلسفي، يك ريز
كلمات «قلنبه» در گفتار / دو سه تا محض احتياط بيار
نكن اظهار فضل، جان پدر / كه شود حضرت رئيس، پكر
في المثل، هي بگو: «شما ماهيد / خودتان از قضيه آگاهيد»
يا بگو: «واقفيد اگرچه از آن، / محض يادآوري است، اين سخنان»
يا كه: «من از شما گرفتم ياد / درس پس دادن است اين، استاد!»
با همين حرف بي ستون و اساس / مي كند غبغب رئيس آماس
كه: «بسا تخم ها گذاشته ام / كه خودم هم خبر نداشته ام»
يا: «چه شاگرد خوب و دانايی / چه سري، چه دمي، عجب پايي»
محض ترميم اعتبار خودش / مي نشاند تو را كنار خودش
چه بسا با خودش، تو را سرتير / ببرد دفتر جناب وزير
كند از هوش و دانش ات تعريف / بعد از آن، سور و سات توست رديف
 
                                                                                         ۵ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٤۳ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
       در فراهم آوردن اسباب بزرگي و در ذكر خصايل مدير نمونه گويد
                                                                       ابوالفضل زرويي نصرآباد
گوش كن اي مدير بعد از اين / نور چشمان من، حسام الدين
شيوه كار را به سعي كثير / بنشين ذره ذره ياد بگير
به ضعيفان گلاب و قند نده / ابداً رو به «كارمند» نده
بايد البته ترشرو باشی / ناخوش احوال و تندخو باشي
در محيط اداره، مثل خروس / تا تواني عجول باش و عبوس
وقت آمد- شد، اشتباه نكن / توي چشم كسي نگاه نكن
گر كسي وقت خواهد از دفتر / منشي ات با زبان معجزه گر
بايد آن شخص را جواب كند / نكند آدمش حساب كند؟
بي صدا كن موبايل را از «رينگ» / باش «نو ريسپانس توپيجينگ»
گر كه وارد شود نخوانده، كسی / يا بيايد براي بازرسي
مهر و سجاده پهن كن، آنی / تا بداند نماز مي خواني
يا بگو: مي روم براي وضو / «كه يكي هست و هيچ نيست جز او»
بعد از آن هم، بيا بدون درنگ / دو _ سه تا چشمه تميز و قشنگ
گرچه ايمان، به قلب انسان است / عقل مردم به چشم ايشان است
بهر كار اداري ات، بگذار / ساعت پنج و شيش صبح، قرار
تا بگويند: عبرت آموز است / چقدر اين مدير، دلسوز است
ساعت كاري اش ندارد سقف / كرده خود را براي مردم، وقف
                                 ***
پسرم، با مصالح انديشی / تو مدير نمونه هم مي شي!
                                                          ۸ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٤۱ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                     در لزوم خوش اخلاقي معاون با زيردستان فرمايد
 
                                                                    ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، سعي كن كه از بنياد / نشود روي كارمند، زياد
فارغ از صلح و جنگ و دعواشان / ننشين پاي درد دل هاشان
به سئوالات شان جواب نده / گر كه وارد شوند، در نزده
همه را يك به يك نشانه بگير / بي خودي از همه بهانه بگير
تا نبينند لطمه از خطرت / هي مي آيند دور بال و پرت
نامه  بنويس و باش در نامه / هي طلبكار طرح و برنامه
نرود تا تويي مشار و معين / آب خوش از گلوي شان پايين
مي كند «هي بيار و هي بنويس» / دهن كارمند را سرويس
رحم، اصلا نكن به خرد و كلان / تا بترسند از تو، مثل «فلان» !
با درايت، بدون درگيری / از همه، زهرچشم مي گيري
از معاون به هر كه شكوه برند / نشود دست شان به جايي بند
چون مديرت، به وقت دادرسی / نفروشد تو را به حرف كسي
وانگهي، مي توان كه در آورد / پدر هر كه را شكايت كرد
يا تواني به وقت ديگرشان / بكني پوست، كم كم از سرشان
 
                                                                            ۴ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:۳٩ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                      در باب «من لم يشكر المخلوق» و جبران محبت فرمايد
                                                                           ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
پسرم، وحشت از خطر دارم / من مگر چند تا پسر دارم؟
تو گرفتار فكر و فن نشوی / روي هم رفته، مثل من نشوي
بايد آگه ز ماجرا باشی / با مديريت آشنا باشي
به رياست اگر شدي منصوب / مي شوي بين مردمان، محبوب
بعد از آن، مي شود به ناچاری / سيل تبريك و تهنيت، جاري
مي شود در جريده ها اعلان / - بغل «كل من عليها فان» -
«حضرت مستطاب والاي...» / يا: «برادر، جناب آقاي...»
كه تو، به به، چقدر آقايی / «چه سري، چه دمي، عجب پايي» !
تو چنان شمع مجلس افروزی / خستگي ناپذير و دلسوزي
انتخاب شما ربوبي بود / چه قدر انتخاب خوبي بود
دل مان شد به نحو بايسته / شاد از اين انتخاب شايسته
تا شود خاطر شما، ارضا / مخلصان:... شصت و هشت تا امضا
آگهي از سر تواضع نيست / عرض تبريك، بي توقع نيست
- گيرم از اين قضيه مفتخرند / از زن و بچه تو شادترند؟
پس چرا آگهي نشد تكثير / از زن و بچه رئيس و مدير؟ -
                              ***
بگذار آگهي شود به وفور / تا كه چشم حسود گردد كور
چون دل دشمنان كباب شود / در دلت كله قند آب شود
پس كساني كه آگهي دادند / ساقدوشان شاه دامادند
رفته اي زير بار منت شان / در بيا فوري از خجالت شان!
 
                                                             ۷ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:۳٧ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                                  در آداب ابتدايي معاونت فرمايد
 
                                                             ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، با رئيس، همدل باش / خلف صدق ماكياول باش
آن كه شايسته معاونت است / غالباً با رئيس، هم جهت است
هر مديري كه غفلت از اين كرد / مار در آستين خود پرورد
گر صداها درآيد از اوباش / تو طرفدار تك صدايي باش
به زبان تلخ ها، جواز نده / به كسي حق اعتراض نده
از رئيس،  انتقاد، نيست درست / چون كه بعد از رئيس نوبت توست
ابداً رو نده، كه اهل قلم / روي شان باز مي شود كم كم
نگذار اين كسان كه علافند / آسمان را به ريسمان بافند
گر نشد اخم و دلخوري مقبول / بخر اصحاب نقد را با پول
منتقد را كه صيد توست، بگير / پيش كش كن به پيشگاه رئيس
سركشان مي شوند دست آموز / مي شوي يك معاون دلسوز
 
                                                                          ۳ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:۳٤ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                           در تكريم و تجليل پيرامون پيشكسوتان فرمايد
                                                                    ابوالفضل زرويي نصرآباد
اي پسر، كهنگي زدايي كن / تا تواني، جوان گرايي كن
همه جا موج مي زند كسلی / توي پرونده هاي پرسنلي
بلكه بختت زد و مدير شدی / صاحب منصبي خطير شدي
ابتدا فكر راه و چاه بكن / توي پرونده ها نگاه بكن
مانده حتما هنوز چند عدد / پيرمرد فهيم كار بلد
بحث حيثيت است و بي ترديد / بايد از كاركشته ها ترسيد
مي شوند اين گروه، وقت خطر / دايه مهربان تر از مادر
يا رفيق مدير منفعلند / يا طلبكار حق آب و گلند
نه كه دلسوز و اهل تدبيرند، / وقت تصميم،  دست و پاگيرند
سركشي مي كنند و استدلال / مي رود قدرت تو زير سئوال
فكرشان مال عهد ناپلئون / پيرمردان حرف گوش نكن
كسي از اين گروه ناراضی / نيست اهل بلندپروازي(!)
گر تو رسوا شوي به آوازه / دل شان مي شود خنك، تازه
گر ببينند خام و بي هنرت / مي گذارند صفحه پشت سرت
بايد از ابتدا، به آسانی / ريشه فتنه را بخشكاني
پس به پا كن به پاس خدمت ها / جشن تجليل پيشكسوت ها
باطني هم نشد، تظاهر كن / از همه، يك به يك تشكر كن
وقت صحبت، بكن خودت را لوس / بر تريبون بكوب، با افسوس
با تأثر بگو: «براي شما / دل من تنگ مي شود به خدا»
بعد، فالي بگير با حافظ / بعد از آن هم بگو: «خداحافظ»
گر كه تعدادشان در آن حد نيست / دو سه تا سكه هم بدي، بد نيست
مي شود با همين تظاهرها / منقرض، نسل دايناسورها!
مي شود با سرور و با خنده / كلك پيرمردها كنده!
                                                                    ۶ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:۳٢ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                       در باب معاونت و مزاياي مترتب بر آن فرمايد
                                                                      ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، با خوشي مقارن باش / گر رياست نشد، معاون باش
جات اگر سفت باشد و محكم / از رياست، ندارد اصلاً كم
گر بجنبي، مدير تازه تو / نخورد آب، بي اجازه تو
بهر بعضي معاونان، دربست / رؤسا بوده اند، آلت دست
مي شوي بي خيال رشد و ركود / چون تو مسئول آن نخواهي بود
كس نبيند رئيس را، كه نخست / سروكار مراجعان با توست
هريكي، عرض مي كند هردم: / «بله قربان» ، «فدايتان گردم»
مي رسد ناز و نعمت از همه سو / - آن قدر حال مي دهد كه نگو-
وقت انجام كارهاي خطير / نيستي زير ذره بين، چو مدير
چون مي افتد به محض رفتن او / همه تقصيرها به گردن او
عاقبت، بر رئيس مي بندند / تهمت رشوه خواري و زد و بند
هرچه بد بوده، كار او بوده / تو بمان بي خيال و آسوده
نكن افراط و التقات، پسر / شرط عقل است، احتياط، پسر
نشود با رئيس، دعواتان / چون گره خورده منفعت هاتان
به تو داد آبرو، تو در پاداش / يك كمي فكر آبرويش باش
با دو خط حكم عزل بي مايه / مي شوي كارمند دون پايه
 
                                                                         ۲ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٢۸ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                   در شكايت از ضعف و ناتواني و در فوايد جواني فرمايد
                                                                      ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
محنتي مثل ناتواني نيست / نعمتي بهتر از جواني نيست
معني ضعف را بلا ترديد / در جواني نمي شود فهميد
آدمي تا جوان و داغ بود / شاد و قبراق و سردماغ بود
چون به پيري رسيد، بالاجبار / مي شود ناتوان و حال ندار
كمتر آدم ز جا بلند شود / زن آدم گلايه مند شود
از كف آدمي، ز پيش و ز پس / مي رود اختيار آب و نفس
مي زند كند، نبض انسان هم / يا يكي در ميان، به زور آن هم
از قضا و قدر گريزي نيست / تازه اين مشكلات، چيزي نيست
نه پس انداز و وام و تسهيلات / نه يكي سازمان و تشكيلات
بهر آسايش جوان، چون شير / صدوسي تا معاونت درگير
سي وشش سازمان به فكر جوان / بالاخص سازمان ملي آن
مي دهند از طريق جوراجور / به جوان، وام ازدواج به زور
وعده ها مي دهند با لبخند / به جوانان پاك و غيرتمند
(گيرم آن هم كه وعده كرد، نداد / وعده اصلاً به پيرمرد نداد!)
زان جهت جنبش و تنش دارند / كه جوانند و نازكش دارند
بچه ها اقتصادي اند انگار / پيرمردان زيادي اند انگار
مهربانند با جوان، پسرم / تا تواني، جوان  بمان پسرم
 
                                                                        ۵ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٢۸ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                           در بيان اين كه: گل بود، به سبزه نيز آراسته شد!
                                                                         ابوالفضل زرويي نصرآباد
زودرنج و بهانه گير شدم / چه كنم؟ رفته رفته پير شدم
نه فقط در سلوك و رفتارم / كه چه بسيار، توي گفتارم
مي شود بي دليل، نقض غرض / پيري است و هزار درد و مرض
تا كه پيري براي من شد شاخ / يك قدم برنداشتم بي «آخ»
غرفه سينه تنگ و زين غرفه / نشنوي غير خس خس و سرفه
مي روم بر تشك، چو راننده / شب، از اين دنده، هي به آن دنده
در وريدم نمي تواني ديد / غير قند و تري گليسيريد
(تنم اصلا بساز _ بفروشي است!) / مشكل ديگرم «فراموشي» است
ياد من مي رود به طور مثال / ساعت و روز و هفته و مه و سال
گاه، مشغول صحبتي ژرفم / رود از ياد من، به كل، حرفم
برم از ياد، شعر سعدي را / ربط اين بيت و بيت بعدي را
طوطي ام، بس كه مي پرم آخه /هي به اين شاخه، هي به اون شاخه
نه كه قبلا حقير، گيج نبود / پيري آمد به گيجي ام افزود!
بوته گيجي ام، صنوبر شد / حال من خوب بود، بهتر شد
 
                                                                                  ۴دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٢۳ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                              در «رد الصدر علي العجز» فرمايد
                                                                   ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
جار و جنجال و داد و قال نكن / پسرم، اين قدر سئوال نكن
مي زني سيخ و ضد حال، كه چي؟ / مي كني اين قدر سئوال،  كه چي؟
بچه بايد الكترون باشد / ساكت و حرف گوش كن باشد
بچه بايد كه پشت هم، الكی / نكند هي سئوال بي خودكي
هي نپرسد مداوم و به مرور / كه چرا، كي، كجا، چگونه، چه جور؟
مانده در ذهن صاحبان كتاب / اي بسا پرسش بدون جواب
دارد آن اهل فضل صاحب مخ / صد هزاران سئوال بي پاسخ
كرده است اي بسا زبيم خطر / از بيان سئوال، صرف نظر
آفت است اين سئوال ها، پسرم / مانده در پوشه، سال ها، پسرم
سر سبز و زبان سرخ و كذا / بر تو هم صدق مي كند، فلذا
جار و جنجال و داد و قال نكن / پسرم، اين قدر سئوال نكن!
                                                                            ۳ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:۱۱ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                               «در انتخاب شغل فرمايد»
                                                              ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
نور چشم من اي حسام الدين / حال و روز مرا بيا و ببين
اندر اين مملكت به هر ترفند / منصبي دست و پا كن اي فرزند
«هردم از عمر مي رود نفسی» / تو بايد به منصبي برسي
صاحب شأن و اعتبار شوی /  نرمك، سوار كار شوي
نروي در پي حساب و كتاب / يك لقمه نان و جوجه كباب
ه كه بي آنكه هيچ كار كنی / عنوان و اعتبار كني
پول خواهد فقير خانه به دوش / ند مايه خريد و فروش
دل به بازار اقتصاد دهد / سرمايه را به باد دهد
هركجا صحبت از اصالت نيست / ه اي بهتر از رذالت نيست
اندر اين ماجرا به قول عمو: / ي لازم است و يك جو «رو»
با حيا عمر در تباهي كرد / نكه رو داشت، پادشاهي كرد
در جهان اهل خدعه سيرترند / ودارها فقيرترند
دسته ي تيغ جيب بر عاج است / نكه با آبروست محتاج است
 
                                                                      ۱ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٠٧ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                در توضيح به فرزند و بيان حقايق و عرض شجاعت گويد
                                                                        ابوالفضل زرويي نصرآباد
پسرم، گرچه دلخوري و پكر / پدري داري از همه بهتر
پدري در بيان حق چالاك / پدري مثل شير نر، بي باك
از وبا يا بلا نمي ترسد / از كسي جز خدا نمي ترسد
از سياست اگر نمي گويم / نه تصور كني كه ترسويم
تو زبان مرا بيا گز كن / همچو افشاگري كنم، حظ كن!
في المثل: هيچ با خبر شده ای / كه ................... ؟
يا شنيدي كه ............ برده / ......................خورده؟
كرده البته .......... / حرف آقاي ......... را تكذيب
خانم ............... / ..........خريده توي دبي
يا به نقل از صداي «بي بي سي» / بعد از آن ماجراي ۱۳۰-C
....................................... / ..................................
جمع كرده «الف» دكانش را  / بسته آقاي «نون» زبانش را
................. در ليست / ......... تازه اين كه چيزي نيست
....................................... / ..................................
پسرم، خوب شد، بيا، ديدي؟ / اصلاً اين ترس داشت؟ ترسيدي؟
جاي اين حرف هاي كهنه و زشت / مي شود چيزهاي خوب نوشت
بحث ما غير «خودشناسي» نيست / كار ما مطلقاً سياسي نيست
مي كنيم آن قدر كه هست مجاز / پا به اندازه گليم، دراز!
                                                             ۳۰ آذر ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٠۳ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                                در شرح «رسد آدمي به جايي»
                           و واگذاري حق انتخاب به فرزند دلبند فرمايد
 
                                                                     ابوالفضل زرويي نصرآباد

پسرم، گاه مي شود كه بشر/ مي رود از فرشته بالاتر
همچنين، مي شود كه از انسان / به خدا شكوه مي برد شيطان
از خدا، گر نباشد اصلاً ترس / آدمي، مي دهد به شيطان، درس
گر به قدرت رسد، چنان و چنين / كارها مي كند بيا و ببين
من نديدم به وقت ظلم و ستم / از خدا بي خبرتر از آدم
با طرب، خانه مي كند خناس / خاصه در سينه خدانشناس
خواب قدرت كه خواب خرگوشي است / اولين مشكلش، فراموشي است
آن سؤال و صراط و آن سر پل / رود از ياد آدمي، بالكل
وضع ديروز و بخت خاموشش / همچنين مي شود فراموشش
نكند اعتنا به كس، جايی / غافل از اين كه هست فردايي
به كسان، لطف او شود شامل / شود از ياد بي كسان، غافل
نكند وقت طرح لايحه ای / يادي از رفته اي، به فاتحه اي
دل آدم كه سرد و سخت شود / ديگر آدم، سياه بخت شود
در نهايت، سلوك و سيري نيست / پشت آدم، دعاي خيري نيست
آن رياست كه خير از آن پر زد / به خدا يك قران نمي ارزد
پيش ما، نام نيك و نان و تره / خوشتر از لعنت و كباب بره
پس حساب و كتاب، با خود تو / پسرم، انتخاب، با خود تو
                                                                        ۱ بهمن ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٥:٠٠ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                                  در علم ژنتيك و تأثير وراثت فرمايد
                                                                ابوالفضل زرويي نصرآباد
ثروت و فقر و بخت و زور و ادب / ربط دارد مسلماً به نسب
حكمت و دانش خردمندان / منتقل مي شود به فرزندان
همچناني كه هوش دولتمند / هست از آغاز نطفه، در فرزند
مي شود بچه خسيس، خسيس / مي شود بچه رئيس، رئيس
نتوان چيد از چنار، خيار / ندهد بوته خيار، انار
خوي اجداد ما، چه زشت چه نيك / منتقل مي شود به ما ژنتيك
آن  كه محكوم بي كياستي است / طفلكي مشكلش وراثتي است
نسل «اسپايس گرلز» يا «بكهام» / از همان بچگي است شهره عام
و آن گدازاده، كاسه ليس شود / گرچه ارباب يا رئيس شود
آدم بي ثبات بي تدبير / نشود با« صدور حكم» مدير
مرد فرماندهي كه وامانده است / گرچه وامانده است، فرمانده است
وقت پيري، هنوز شير بود / «شير، شير است اگرچه پير بود»
«عاقبت گرگ زاده گرگ شود / گرچه با آدمي بزرگ شود»
پسرم، اين گليم بخت خفن / به شما ارث مي رسد از من!
پدرم هم گرفته از پدرش / تا نهد توي بقچه پسرش
چه كنم، شرمسار تقديرم / من خودم هم بدون تقصيرم!
                                                                         ۲۹ آذر ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٤:٥۸ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                                      در شرح «يك بام و دو هوا» فرمايد
                                                                       ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
اي خدا، اي بزرگ بي همتا / اين دل پاك را نگير از ما
اين تنعم براي من كافي است / كه برون و درون بنده يكي است
پسرم، اي بسا به كسب سمت / از توگردد دريغ، اين نعمت
ور نخواهي، به نحو جوراجور / تو به اين كار، مي شوي مجبور
بعضاً از اين و آن شنيده شده / يا بسا بوده است و ديده شده
كه مديري به عشوه يا ترفند / شده سرمايه  دار و دولتمند
با كمي چشم پوشي از قانون / برده نزديك چند صد ميليون
با پس انداز كارمند فقير / كرده ويلاي خويش را تعمير
بعد از آن، دم به انتقاد زده / بر سر كارمند، داد زده
كه چرا با مداد بيت المال / روي كاغذ كشيده عكس بلال
آبرو برده از فقير كذا / كه چرا از اداره برده غذا
يا چرا كرده اشتباه لپی / يا چرا بي جهت گرفته كپي
بعد ابلاغ صرفه جويي ها / كارمند است و بازجويي ها
واي اگر دل شكسته اي، گاهی / كشد از دل شكستگي، آهي
پسرم، آبروي خلق، نريز / بكن از آه بي كسان، پرهيز
                                                                          ۲۸ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٤:٥۸ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                               در حفظ ظاهر و عقل معاش فرمايد
                                                                     ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
در مديريت اي پسر، مي كوش / كه نيفتي به عجز و جوش و خروش
گر تو باشي شريف و وارسته / دهن عيبجو شود بسته
اين كه آلوده اي تو يا طاهر/ داوري مي كنند از ظاهر
مي شوي متهم به دزدي و ننگ / گر بپوشي لباس شيك و قشنگ
كه خريدي تو از كجا؟ با چي؟ / كت و شلوار و كفش ورساچي
گفت و گو پشت آن مدير، پره / كه لباسش كريستين ديوره
نزني عطر و ادكلن هم جز / عطر گل يا نهايتا تي رز
شرط زهد است، همچون سجاده / كت و شلوار از مد افتاده
جاي اين كارهاي موجب شك / باغ و ويلا بساز در شمشك
پول را بايد آدمي ببرد / دفتر و خانه در دبي بخرد
كيف دارد كه پول در سوئيس / باشد و خانه تو در پاريس
اي بسا پاره پوش بد منظر / كه طلب دارد از امير قطر
وي بسا شيك پوش خوش دك و پز / كه مرتب مي آورد هي بز
مي شود باعث بلا، اين هم / مدل و نام و شكل ماشين هم
گرچه ماشين خدمتي، لگن است / مانع نيش و طعن مرد و زن است
بر تويوتاي خود سوار نشو / اي پسر، با لگن بيا و برو
تازه اين طور، بيمه خواهي بود / بي خيال جريمه خواهي بود
مي شوند از تو مرد و زن ممنون / چشم شان هم نمي زند بيرون!
                                                                                   ۲۷ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٤:٥۳ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                         اندر لزوم نوگرايي و «چشمها را بايد شست» فرمايد
 
                                                                     ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
 عصر ساز و دلي دلي شده است / عصر «قابوس نامه» طي شده است
آنچه قابوس نامه فرموده / غالباً كهنه است و فرسوده
آن قوانين عزل و نصب گذشت / وآن خريد كنيز و اسب گذشت
بحث اخلاق و احترام شيوخ / كم كم از ياد رفت و شد منسوخ
آن زمان «سايبر» و تلكس نبود / كوك و تزريق و قرص اكس نبود
كل دنيا پر از مرض شده است / پسرم، زندگي عوض شده است
پسران اهل عشوه اند و «تتو» / عصر رژگونه است و زيرابرو
آري «اخلاق ناصري» تئوري است / دوره نان به نرخ روزخوري است
اهل اخلاق، رو به ديوارند / نيك بختان، كلاهبردارند
پسرم، گرچه عصر كابوس است / پدرت مال عهد قابوس است
گرچه بد خوب بود، بد نشده / مال مردم خوري بلد نشده
عاجز از هتك اين و آن بوده / بس كه بي ذوق و ناتوان بوده
يا نشد زيد اين و آن بشود / صاحب خانه و دكان بشود
گر تو هم رنج و محنتي بردی / چوب رفتار بنده را خوردي
حال، بايد كه شد بلا ترديد / متوسل به شيوه هاي جديد
 
                                                                                 ۲۸ آذر ۱۳۸۴
                                               
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٤:٥۱ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                            در بخت و اقبال و علم مديريت فرمايد
 
                                                                 ابوالفضل زرويي نصرآباد

اولين شرط نفي گمراهي /دانش است و سواد و آگاهي
هر مديري كه در جهان باشد / بايد آگاه و كاردان باشد
ندهد هوشمند با تدبير / «به فرومايه، كارهاي خطير»
شرط احراز پست و جاه و جلال / نيست تنها سواد و علم و كمال
آنچه البته از مهمات است / بخت و اقبال و ارتباطات است
اي بسا دكتراي در فيزيك / شده صندوقدار در بوتيك
وي بسا كم سواد ناآگاه
/ شد رئيس فلان پژوهشگاه
ثانيا هيچ كس به آن مفهوم / نشود جامع تمام علوم
ليك در اين ولايت اي فرزند / همه در هر زمينه استادند
چه بسا يك عزيز شيميدان / بوده معمار در فلان استان
شده بعداً رئيس دهداري / بعد از آن هم مدير بهداري
بعد از آن، با فشار تشكيلات /
عضو هيات مديره شيلات
پس از آن، طبق حكم در نامه / رفته در سازمان برنامه
بعداً از سازمان كه بيرون رفت /
سردرآورده از وزارت نفت...
جان بابا، توهم در اين عالم / تا تواني، نگو نمي دانم
گيرم اصلا بدون تدبيري / كه مهم نيست، ياد مي گيري!
 
                                                                    ۲۶ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٤:٤٩ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                              در نصيحت به فرزند فرمايد
                                                                 ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
نازنين من اي حسام الدين / دهنم خشك شد، بيا بنشين
هي نكن جست وخيز مثل فنر / ساعتي گوش كن به حرف پدر
پدران دوستدار ما هستند / مرشد و پير و رهنما هستند
پدران خيرخواه فرزندند / سايه رحمت خداوندند
يك پدر، گاه مي زند به سرش / كه شود پير و مرشد پسرش
تا بگويد پسر چه كار كند / تا پدر بر وي افتخار كند
با توجه به شغلها، مثلا / شيوه ها فرق مي كند عملا
فرق دارد نصايح دكتر / با وصاياي صافكار موتور
حرف مشدي حسن، زبانم لال / نيست مانند صحبت ژنرال
چه شباهت ميان شعر حقير / با سخنراني جناب وزير
در نصيحت به بچه ها بخصوص / همه دارند شيوه اي مخصوص
چون درختيم و ميوه  اي داريم / ما هم البته شيوه اي داريم
بعد از اين تنبلي نكن پسرم / يللي تللي نكن پسرم
گر تو اهل سلوك و سير شوي  / چه بسا عاقبت به خير شوی
 
                                                                                     ۲۷ آذر ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٤:٤٧ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                              در «استعفا» و مقدمات آن فرمايد
 
                                                                    ابوالفضل زرويي نصرآباد
در فريب مدير بالا دست / پسرم، راه ديگري هم هست
گرچه اين شيوه پسنديده / يك كمي مشكل است و پيچيده
شيوه اي آزموده است و شگرف / كه عملكرد آن، ندارد حرف
گر شوي آشنا به راز فنون / مي شود حرمت تو روزافزون
پسرم، ابتدا به صد دستان / دل ببر كم كم از فرادستان
رؤسا را به عشوه شاد بكن / در عمل، جلب اعتماد بكن
چون كه دارند جملگي دل پر / از مديران دزد تنها خور
بايد البته نان بري نكنی / ملتفت باش تك خوري نكني
تا كه ثابت شود به وقت حساب / كه سرت هست تو حساب و كتاب
بعداز آن بر تو اعتماد كنند / از تو با احترام ياد كنند
گر صبوري كني، تو با اين شرح / مي شوي خرده خرده مجري طرح
بخت هم با تو يار خواهد شد / بعد، بار تو بار خواهد شد
مي كني سركشي به كار همه / مي شوي صاحب اختيار همه
صاحب اعتبار و حرمت و ارج / همچنين در اداره، مادرخرج
رؤسا بعد از آن اسير تواند / چون كه ديگر حقوقگير تواند
پيش تو مي كنند گردن كج / مي شود بي تو، آن اداره، فلج
تو ولي هي رجز بخوان و كری / هي بيا ناز و عشوه شتري
بعد هم ناگهان و بي معنا / بكن از كار خويش، استعفا!
پسرم، اصلا اشتباه نكن / وحشت از ترك جايگاه نكن
غمض عين از سوابقت نكنند / با تقاضا موافقت نكنند
روز ديگر به جاي سابق خويش / مي روي با حقوق بيش از پيش!
                                                                            ۲۵ دی ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٤:٤٠ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                   در شب زنده داري فرزند و مصائب و فوايد آن گويد
                                                                      ابوالفضل زرويي نصرآباد
مايه رنج و سختي است و عذاب / بچه ديرخواب زودنخواب!
خواب اصلاً نمي زند به سرش / تا نخوابند مادر و پدرش
من به اجبار كار و هنجارم / غالباً تا به صبح، بيدارم
شب كه شد، بي خيال دير و كنشت / مي شود بي عذاب، خواند و نوشت
نه روم در پي وصول كوپن / نه كسي مي زند به من تلفن
الغرض، شب كه وقت كار من است / پسر بنده هم كنار من است
هرچه گويم به التماس و عقاب / كه پسرجان، برو بگير بخواب
مي كند بر و بر به بنده نگاه / بچه، جن است و خواب، بسم الله!
بارها حقه در جواب زدم / الكي خويش را به خواب زدم
ابتدا اره بر عصب سابيد / بعدش آمد كنار من خوابيد
صبر كردم كه مست خواب شود / نكند حقه ام خراب شود
بعدش آرام و نرم و پاورچين / نم نم از تخت، آمدم پايين
تا بيايم از آن محل، بيرون / بچه فرياد مي زند: «آخ جون!»
توي اين سالها نشد يك شب / بنويسم بدون او مطلب
شيطنت گرچه در اساسش هست / زير چشمي به من حواسش هست
راست گفت آن حكيم دانشمند / كه بدين شيوه، بچه ها شده اند
باعث حفظ صلح و امنيت / مانع ازدياد جمعيت!
                                                                    ۲۶ آذر ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٤:٤٠ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                       در «آموختن ادب از بي ادبان» فرمايد
                                                                     ابوالفضل زرويي نصرآباد
«ادب آموختم ز بي ادبان» / (رك: گلستان؛ به نقل از لقمان!)
ترك «ما قال» و «من يقول» كنم / نتوانسته ام قبول كنم
كه پسر را پس از كلاس زبان / بفرستم به پيش بي ادبان
كه در آن جا به اشتياق و طرب / بكند درك فيض و كسب ادب
اين ادب را كه بي خريد و فروخت / مي شود توي كوچه هم آموخت
اعتمادي به اين مدل نكنيد / بچه را توي كوچه ول نكنيد
بچه تان اعتياد مي گيرد / مي رود چيز ياد مي گيرد
چه بسا عاشق كسي بشود / چشم در چشم اقدسي بشود
شايد آن جا كلك سوار كند / با يكي، نصفه شب فرار كند
ناگهان سنگ بر سبو نزنند؟ / سوزن ايدزي به او نزنند؟
بچه تان انگ «تابلو» نخورد؟ / توي كوچه، تلوتلو نخورد؟
نبرندش به جرم جاسوسی / يا كلنجار و فحش ناموسي؟
نكند توي كوچه، هي سروته / نشود پاي ثابت صدوده؟
پدري كو كه خون جگر نشود / راست گفتند: «سگ، پدر نشود» !
                                   ***
پس به فرزند، ياد بايد داد / ادب از بي ادب نگيرد ياد
يك كمي همت اختيار كنيد / خودتان روي بچه كار كنيد

                                                                           ۲۴ آذر ۱۳۸۴

 


  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٤:٢۸ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
 
                      در لزوم ادب كردن فرزند و مصيبت فرزند بي ادب گويد
                                
                                                                      ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
جمله اي توي مشق خط، الگوست: / «ادب مرد، به ز دولت اوست»
گفته ايضا حكيم نامي روم: / بي ادب، شد ز لطف حق، محروم
اگر آرام يا جلب باشد / بچه بايد كه با ادب باشد
نرود مطلقا كنار اجاق / نكند ورجه ورجه دور اتاق
نكند ظهر، با سعيد و امير / توي سوراخ قفل مردم، قير
نشكند فيلتر «مسنجر» را / قفل رمز و كد «رسيور» را
پيش مادر _ پدر، شب از كلكی / نزند خويش را به خواب، الكي!
بچه با ادب، زپرتي نيست / تنبل و بي حيا و قرتي نيست
بچه وقتي كه با ادب باشد / توي قندان نمك نمي پاشد
نخورد هيچ، بي هماهنگی / چك و پس گردني و اردنگي
توي قنداقه تا زمان بلوغ / نكند خانه را شلوغ و پلوغ
بي خود و بي جهت نمي خندد / نخ به پاي مگس نمي بندد
موقع صرف شام و وقت ناهار / ساكت و بي صداست چون ديوار
نرود مثل خرس «كوآلا» / از سر و كول مادرش بالا
مي زند بعد جوك، فقط لبخند / نكند خنده با صداي بلند
گرچه محبوب و نازنين و تك است /بچه با ادب چه بي نمك است
 
                                                                                          ۲۳ آذر ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٤:٢٤ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
         
                             در باب مشكلات بچه داري و حفظ اموال فرزند گويد
 
                                                                    ابوالفضل زرويي نصرآباد

 
مثل سرو و گل و چنار و كلم / بچه هم رشد مي كند كم كم
با عنايات بخت فرخنده / مي شود بچه نم نمك گنده
با رفيقي، پس از كمي دوری / گفتم: «الان كجاست گوگوري؟
طفلكي مهد كودكش دوره؟» / گفت: «الان كلاس كنكوره!»
تا سبيل پسر درآمده است / پير مادر- پدر درآمده است
گرچه ساعات، كند مي گذرد / روي هم رفته، تند مي گذرد
بعد يك دوره فرود و فراز / مي شود چشم و گوش كودك، باز
آفت بچه اي كه اين قدي است / فرق بين هزاري و صدي است
آه از آن دم كه اين وجود حريص / دهد از رنگ پولها، تشخيص
كه كدامش عزيز و معتبر است / يا كدام از كدام، بيشتر است
از زماني كه جمع كرد و شمرد / عيدي اش را نمي تواني خورد
برنداري كه «خواب مي باشد» / كه سرش تو حساب مي باشد!
كم شود گر زعيدي اش چيزی / مي كند قهر و آبروريزي
بعد هم مي كند سخنرانی / توي جشن و عزا و مهماني
كه منم كودكي دل آزرده / پدرم عيدي مرا خورده!
 
                                                                        ۲۲آذر ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٤:۱٥ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب

 

درباره نورچشمي فرمايد
                              ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
در جهان، با تلاش و سعي كثير / پسري مانده از حقير فقير
رزق مقسوم اگر حواله شود / مانده يك كم كه هفت ساله شود
به خودم رفته، از اصالت نسل / هست عيناً كپي برابر اصل
پسري عاشق كتاب و تفنگ / پسري درس خوان و زبر و زرنگ
در تكاليف، بي معطلي است / تازه الان كلاس اولي است
پسري مثل شهد گل، شيرين / نام اين گل پسر:
حسام الدين
عاشق شعر و قصه هاي خودي است / قهرمان هم كه غالباً «نخودي» است
تن مخلص، كبود از مشته / بس كه در خانه اژدها كشته
بچه هرچند بي تميز بود / پيش مادر- پدر، عزيز بود
پسر زشت «ويتوكورلئونه» / پيش چشم پدر «آلن دلون» ه
اون يكي هم زشت و قزميته / واسه مادرش «براد پيت» ه
مادر دختراي بي شوهر / به «جنيفر لوپز» مي گن: عنتر
جوجه زشت لايق افسوس / «سيندرلا» ست پيش چشم خروس
ما هم البته يك كمي، آره / بچه تون رو خدا نگه داره
                                                                               ۲۱آذر ۱۳۸۴ 
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ۳:۳۳ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب

 

لب تون جز به خنده، باز نشه
 
                                                         ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
يك سلام بلند و گرم و لطيف / به تو خواننده عزيز و شريف
تو كه معجوني از گلاب و هلی / تو كه صاحب كمال و اهل دلي
تو كه از غير، اهل حال تری / تو كه از آب هم زلال تري
آن چه آرايش صلابت توست / خوبي و پاكي و نجابت توست
اي بلوچ، اي عرب، قجر، گيلك / ترك و كرد و لر و عشاير و لك
يك سلام و درود طولانی / به تو در هركجاي ايراني
حالت كسب و كار، مطلوبه؟ / حال خانوم و بچه ها خوبه؟
والده، خوبه اصل حالت شون؟ / ابوي، رفع شد كسالت شون؟
دوره ها خونه شماست هنوز؟ / نذر هر سال تون به جاست هنوز؟
سر كار، اون پسر مهندسه رفت؟ / بچه كوچيكه تون به مدرسه رفت؟
اخوي، سردماغ و قبراقه؟ / اهل منزل، دماغ شون چاقه؟
مام شكر خدا، ملالي نيست / مشكلي باشه هم خيالي نيست
دل تون شاد و سفره هاتون پر / تن تون بي نياز از دكتر
چرخ تون وانمونه از حركت / زندگي تون دراز و پربركت
هيچ مردي، نمونه تو قفسی / آبروتون نريزه پيش كسي
شب تون روز و كوزه تون پرآب / مخمل جانمازتون بي خواب
بچه هاتون سلامت و دانا / اهل «بالوالدين احسانا»
دست تون پيش كس دراز نشه / لب تون جز به خنده باز نشه
از ازل تا غروب روز حيات / برمحمد و آل او صلوات
                                                                        ۲۰  آذر ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٢:۳٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٦ بهمن ،۱۳۸٤

 

اصل مطلب
اي نام تو بهترين سرآغاز...
 
                                                               ابوالفضل زرويي نصرآباد
 
اي خدا، واحد و يگانه تويی / خوبي و لطف بي كرانه تويي
اي خداي احد، خداي صمد /  واجب لم يلد و لم يولد
تو عليم و حليم و جباری / تو حكيم و رحيم و غفاري
خالق كل كائنات جهان / آفريننده زمين و زمان
بحر بي اعتنا به كوزه ما / بي نياز از نماز و روزه ما
بار افسوس و آه آورديم / كوزه اي پرگناه آورديم
شد شب امتحان و ما نگران / مثل اطفال تخس درس نخوان
درس دنيا كه حكمت ازلي است / امتحانش، شفاهي و عملي است
اي دريغا كه بيم و ترس نبود / فكرمان در كلاس و درس نبود
اي دريغا كه عمرمان طي شد / ماه ارديبهشت مان دي شد
قفل خودبسته را كليدي نيست / سال تحصيلي جديدي نيست
                                         ***
تا شكستيم و رازمان شد فاش / هاتف آمد كه نااميد نباش
اين معلم اگرچه قهار است / مهربان و كريم و ستار است
رحمتش واسع است و نامحدود / نكند دلشكسته را مردود
اي بسا زاهدان كه مي ميرند / نمره زير بيست مي گيرند
وي بسا دلشكسته از ته ليست  / رفت بالا و نمره اش شد بيست
                                          ***
اي خدا، رحم كن به چشم ترم / كه ز شيطان، سياه نامه ترم
كرده ام سالها چو بي خبران / گريه با خويش و خنده با دگران
رنجها برده ام كه با ترفند / بنشانم به چهره اي لبخند
بارها نقد مشكلي بين /  بازگفتم به شيوه اي لين
سعي كردم كه جمله سردی / ننشاند به خاطري، گردي
اگر اين نكته، فاش يا گم بود / سعي من در نشاط مردم بود
حرمت طنز، آبروي من است / شادي مردم، آرزوي من است
گر از اين كوره ذوق خشكيده  / شاد شد، خاطري ستمديده
حرفهايم اگر بيان بودند / بهر آنان كه بي زبان بودند،
در لحد بازكن زبان مرا / شاد كن درگذشتگان مرا
                                                                              ۱۹ آذر ۱۳۸۴
  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٢:۳٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٦ بهمن ،۱۳۸٤

 

با سلام.

اين سايت متعلق به دوستداران آقای ابوالفضل زرويی نصرآباد (شاعر و طنزپرداز فخيم ايرانی) است. و صرفا جهت درج آثار ايشان تهيه شده است.

  
نویسنده : دوستداران ابوالفضل زرويي نصرآباد ; ساعت ٢:٢٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٦ بهمن ،۱۳۸٤